“O, namaszczone,
O, tajemnicze
Kapłańskie ręce.
Ojciec was lepił,
Syn umiłował
Duch was poświęcił”
Księże Zdzisławie!!!
Z okazji Twoich imienin cała wspólnota parafialna wraz z księżmi pracującymi na parafii życzymy Tobie, byś przez całe swoje życie podążał z ufnością i nadzieją za Panem. Wszystko, co robisz, czyń z młodzieńczą pasją. Ciesz się światem i spotykanymi ludźmi, a Twoje serce niech przepełnia miłość, którą podzielisz się z potrzebującymi. Pielęgnuj w sobie uśmiech, nie zatrać nigdy poczucia humoru. Staraj się słuchać bardziej Boga niż ludzi, a On pokaże Tobie Prawdę i obdarzy swoim błogosławieństwem.
Niech Twoja praca przynosi obfite owoce i jednoczy ludzi w jedną Chrystusową owczarnię.
Życzymy również pogody ducha i wiele radości każdego dnia, oby uśmiech często gościł na twej twarzy.
Do życzeń dołączamy naszą modlitwę za Ciebie .
Z kategorii: Ogólne z dnia November 29th, 2011 | Brak komentarzy »
Adwent to czas radosnego oczekiwania na przyjście Jezusa. Adwent zaczyna się w niedzielę po uroczystości Chrystusa Króla czyli między 29 listopada a 3 grudnia. Trwa on od 23 do 28 dni, z których cztery zawsze są niedzielami. Adwent kończy się wigilią Bożego Narodzenia, która niekiedy zbiega się z czwartą niedzielą Adwentu. Adwent rozpoczyna się od pierwszych nieszporów pierwszej niedzieli Adwentu, a kończy się pierwszymi nieszporami Bożego Narodzenia. Pierwsza niedziela Adwentu zawsze rozpoczyna nowy rok liturgiczny w Kościele.
Adwent jest wyjątkowym czasem dla chrześcijan. Słowo adwent pochodzi z języka łacińskiego “adventus”, które oznacza przyjście. Dla starożytnych rzymian słowo to, oznaczało oficjalny przyjazd cezara. Dla chrześcijan to radosny czas przygotowania na przyjście Pana. Oczekiwanie na przyjście Chrystusa musi rodzić radość, gdyż jest oczekiwaniem na przyjście Jezusa. Dlatego też Adwent jest nie tyle czasem pokuty, ile raczej czasem pobożnego i radosnego oczekiwania. Opuszczenie hymnu Gloria nie jest wyrazem pokuty, jak w Wielkim Poście, lecz znakiem czekania na nowe zabrzmienie hymnu anielskiego śpiewanego w noc narodzenia Jezusa (Łk 2, 14).
Owo oczekiwanie ma swoje trzy znaczenia:
- Najpierw wspominamy oczekiwanie na pierwsze, historyczne przyjście Jezusa. Łączyny się z tymi wszystkimi pokoleniami ludzi sprawiedliwych z czasów starego testamentu, którzy przez wieki oczekiwali na przyjście Mesjasza. Liturgia adwentowa ukazuje postacie tych świętych, którzy poprzedzili lub przepowiadali przyjście Mesjasza. Bóg już po grzechu pierworodnym obiecał, że przyjdzie “Potomek” Niewiasty, który zgładzi szatana. Naród wybrany przez wieki z nadzieją oczekiwał spełnienia tej obietnicy. Jan Chrzciciel stał się głosem wołającym, który zapowiadał przyjście Oblubieńca. Wpatrujemy się także w Maryję, która w szczególny sposób Jezusa oczekiwała. Ona poprzez swoje “niech mi się stanie”, które wyraża Jej posłuszeństwo, uczy nas posłuszeństwa Słowu w wierze.
- Bezpośrednio nasze myśli biegną ku Bożemu Narodzeniu - oczekujemy świąt, poprzez modlitwę, roraty, adwentowe postanowienia przygotowujemy się do tego świątecznego czasu. Bóg stał się człowiekiem, przyszedł do nas, a więc i my winniśmy wyjść Bogu naprzeciw, aby spotkać się z wcielonym Synem Bożym. W tym czasie winno się odprawiać rekolekcje, które mają nam pomóc przygotować się na spotkanie z Jezusem.
- Jednocześnie nasze myśli biegną ku przyszłości - przypominamy sobie, że kiedyś Jezus ponownie przyjedzie na ziemię, by usunąć zło i zakrólować nad całym światem. Oczekiwanie na przyjście Jezusa jest źródłem radości. Adwent przypomina nam, że całe nasze życie jest czekaniem. Zawsze do czegoś dążymy. Człowiek, który w życiu już na nic nie czeka jest nieszczęśliwy. Nasze życie staje się piękne dlatego, że jest czekaniem, jest dążeniem do czegoś, czekaniem na Kogoś, czekaniem na przychodzącego Chrystusa.
Adwent dzieli się na dwa podokresy, z których każdy ma odrębne cechy, wyrażone w dwóch różnych prefacjach adwentowych:
- Pierwszy podokres Adwentu obejmuje czas od pierwszej niedzieli Adwentu do 16 grudnia, kiedy czytane są teksty biblijne, zapowiadające powtórne przyjście Zbawiciela na końcu świata i przygotowujące do spotkania z Chrystusem Sędzią. Dni powszednie w tym okresie przyjmują wszystkie obchody wyższe rangą (tzn. wspomnienia dowolne, obowiązkowe, święta i uroczystości);
- Drugi okres Adwentu, od 17 do 24 grudnia, to bezpośrednie przygotowanie do świąt Bożego Narodzenia. W tym okresie w dni powszednie można obchodzić jedynie święta i uroczystości.
Z kategorii: Ogólne z dnia November 27th, 2011 | Brak komentarzy »
26 listopada w siedleckim Centrum Kultury i Sztuki odbędzie się Dziewiąte Sympozjum Liturgiczne Diecezji Siedleckiej. Tematem tego Sympozjum będzie: Eucharystia – dar uzdalniający do czynienia daru z siebie.
PROGRAM:
9.30 - Otwarcie sympozjum – ks. Waldemar Mróz, Siedlce
9.40 - Sakrament nowego i wiecznego przymierza
– bp dr hab. Zbigniew Kiernikowski, prof. UMK
10.10 - Wczesnochrześcijańskie świadectwo o karmieniu się Eucharystią
– ks. prof. dr hab. Franciszek Drączkowski, Lublin
10.40 - Dyskusja
10.50 - Przerwa na kawę
11.10 - Składanie siebie w ofierze realizacją kapłaństwa powszechnego
– ks. dr Mateusz Czubak, Siedlce
11.40 - Przyjmowanie eucharystycznej mocy do wydawania siebie w życiu świętych
– o. Wojciech Giertych OP, Teolog Domu Papieskiego, Watykan
12.10 - Communio z Bogiem i braćmi dzięki Eucharystii – według sługi Bożego ks. Franciszka Blachnickiego – mgr lic. Dorota Franków, Siedlce
12.40 - Dyskusja
13.00 - Przygotowanie liturgii – katedra
13.15 - Eucharystia z Komunią świętą pod dwiema postaciami – katedra
14.30 - Agapa – Centrum Charytatywno-Duszpasterskie
Więcej… »
Z kategorii: Ogólne z dnia November 19th, 2011 | Brak komentarzy »
22 października w archikatedrze lubelskiej odbył się ingres arcybiskupa Stanisława Budzika. W uroczystym objęciu archidiecezji przez arcybiskupa Budzika uczestniczyli hierarchowie polskiego Kościoła, przedstawiciele władz lokalnych oraz licznie zgromadzeni wierni.
Na uroczystości do Lublina przybył arcybiskup Celestino Migliore, nuncjusz apostolski w Polsce, który odczytał bullę papieską z decyzją papieża Benedykta XVI o ustanowieniu bpa. Stanisława Budzika arcybiskupem, metropolitą lubelskim.
Podczas ingresu Arcybiskup Stanisław Budzik wygłosił swoją pierwszą homilię jako metropolita lubelski. Zwracając się do zgromadzonych nowy metropolita lubelski podkreślał, że naszym wspólnym zadaniem jest czynić Archidiecezję Lubelską domem i szkołą komunii.
Więcej… »
Z kategorii: Ogólne z dnia October 23rd, 2011 | Brak komentarzy »
Różaniec jest jedną z najbardziej popularnych modlitw na świecie. Znany jest - jeśli idzie o formę - od bardzo dawna w religiach Dalekiego Wschodu, w prawosławiu i oczywiście w katolicyzmie. Zwyczaj odmawiania różańców sięga czasów przed narodzeniem Chrystusa. W 1849 r. odkryto wśród ruin starożytnej Niniwy w ręku niewiasty coś w rodzaju różańca. Posążek pochodził z VIII, a może nawet IX w. przed Chrystusem. “Różańce” stosowali powszechnie w Indiach wyznawcy Wisznu i Siwy, także wyznawcy Buddy, lamowie w Tybecie, a nawet mahometanie w Syrii i północnej Afryce.
Różaniec miał też różne formy. W Chinach np. były nim sznury z węzłami (tzw. sznury memotechniczne). Podobną formę miały sznury bramińskie. Najstarsza wzmianka o nich pochodzi z II w. po Chrystusie (księga Athararedd). Różaniec indyjskich siwaitów (czcicieli Siwy) miał formę sznurków z nanizanymi perełkami owocu aksza i składał się z 32, 64, 84 lub 108 paciorków. Podobne różańce mieli i mają dotąd mnisi buddyjscy. Różańce te ułatwiały modlitwę, zwłaszcza gdy pewne formuły stale się powtarzały. Czytamy o pierwszych pustelnikach, że wyznaczali sobie do codziennego odmawiania po 100 i więcej Ojcze nasz czy innych pacierzy.
Sozomenos i Palladiusz (w. V) podają, że pierwsi chrześcijanie dla łatwiejszego zapamiętania ilości wyznaczonych sobie pacierzy liczyli je na palcach, potem posługiwali się kamykami. Tak czynił św. Paweł Pustelnik, który na 300 kamykach liczył 300 Ojcze nasz. Metodę udoskonalono, posługując się sznurkami z węzłami lub sznurkami z nanizanymi na nich pętelkami czy kawałkami drewna. Taki różaniec miał posiadać św. Pachomiusz (+ 346) i św. Benedykt z Nursji (+ 547). W grobie św. Gertrudy z Nivelles (+ 658) znaleziono sznurek z nawleczonymi kulkami. Byłby to więc najstarszy chrześcijański znaleziony różaniec. Najdawniejszy z zachowanych różańców pochodzi jednak dopiero z XIII w. Znaleziono jego rzeźbę na nagrobku Gerarda, rycerza zakonu templariuszy (+ 1273). Sznur przedstawia 158 nanizanych na nim paciorków. Około roku 1500 pojawiają się różańce, na które składają się paciorki ułożone w dziesiątki.
Więcej… »
Z kategorii: Ogólne z dnia October 1st, 2011 | Brak komentarzy »